Polyanna gibi yaşamalıyız, mutluluğu hep hissederek. Ama yine Allah"a sağlımız vehuzurumuz için şükretmeliyiz.Hayata ne kadar güzel bakarsak yaşam da okadar güzel olur. Atalarımız ne doğru söylemiş ölecek gibi ibadeti kalacak gibi de gayreti elden bırakmamalıyız. Hiçbirşey için yaşamı kendimize zehir etmeyelim çünkü hayat çok kısa.kıymetini bilelim. Serapcığım yazılarında senin gibi çok değerli eline ve yüreğine sağlık canım benim.

artık git gide büyüdüğümüzdenmidir nedir bilmem hiç birşeyden tat alamaz hale geliyoruz. eskiler yok. yazınızı okuyunca tekrar aklıma geldi.

herzamankim gibi yine çok güzel bir yazı neredesin polyanna?bilemiyorum ki

Hayır Pollyana hiç bir yere gitmedi, o halen içimizde bir çocuk. Sorun sadece Polyanna ile eskilerde olduğu gibi ne oynamasını biliyoruz ne de oynatmasını. Zamana hepimiz yenik düştük. Herşey menfeat ve çıkar uğruna değişti maalesef. Ve o içimizde , halen onunla oynuyacağımız günü bekliyor:(

ablacım keşke bizler büyümeseydik hep çocuk kalabilseydik. çocukluğumuzda şikayet ederdik ama bügün ettiğimiz kadar değil. o zaman sorunlarımız çok başkaydı sorun olarak gördüğümüz bütün hepsi aslında bizim en mutlu olduğumuz günlerdi. ama olsun bu günlerimize de şükrediyorum ben Allah beterin beterinden sakınsın hepimizi biraz görmeyeceğiz dumayacağız ve gülümsemeye çalışacağız sanıyorum buda bizlerin elinde ama şuda bir gerçek çacukluğumuzdaki gülücüklerimiz yok artık

Tüm pembeler griye boyanıyor gerçekten, insanların yaşadıklarına çok farklı bir yaklaşımınız var gerçekten herkezin kaşları çatık,keşke gülebilsek.Gerçektengelse artık şu pollyanna elinize sağlık

Sevgili Serap Hanım yazınızı soluksuz okudum. Hem eğlendirici hem düşündürücü bir yazı olmuş. Çok teşekkürler sanki duygularımatercüman olmuşşunuz

pollayana dünyadan irtica edeli çokkk seneler oldu ablam ya... insanlar artık zamanla değişmeyi 24 saat içinde ani olaylar, ani çıkışlar mutluluklar,mutsuzluklar,hüzün,sevinç herşeyi aynı anda yaşar oldular;velhasıl öyle bir dünya halindeyisiz ki dakikamız dakikamıza uymuyor ne yazıkki.hayat şartları standartlarımız hep bizleri zorlar durumda ne bir mutlulugun tadını cıkarabılıyoruz nede o an yasadıgımız kederin nedenmi ?çünkü her an herşey olabılıyor o kafasında kocaman soru işaretiyle dolanan canavar her an bizi vurabılıyor.keşke hayatımızda karar vermek istediğimiz şeylere soru işareti değilde nokta koyabılsek ama dedim ya zaman bize ne getirirse nereye sürüklerse onu yasamak zorundayız!....(artık soru işaretleriyle kankamı olsak ne )