SENİN ELLERİN KİRLİ

Ellerim tombik, tombik

Kirlenirse çok komik,

Kirli eller sevilmez,

Güzelliği görülmez…

Diye uzayıp giden çocuk şarkısını bilir misiniz?

Ben bilirim küçük kızıma ana okulunda iken öğretmişti öğretmeni. Minicik yüreğiyle, gözlerimin içine baka baka söylerdi…

Kendi masumiyetiyle…

Çocuk masumiyetiyle…

Zaten bir tek onlar kaldı, çocuklarımız…

Alabildiğine masum, alabildiğine kendi olan…

Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler, tek bir söz bile söylemeye hakkım yok…

Derken dizeler, bir “ah” çekmenin tam yeridir işte…

Durup dururken değil elbette, tam da kaybolan yıllar akıllara gelip, inceden inceden bir seher yeli estirdiğinde…

Şimdi ise birilerinin elleri gerçekten çok kirli…

Şimdi birileri, birilerinin kaybolan yıllarını veremezler artık.

Kimler mi?

Sayayım mı?

Kadına şiddet uygulayan eller.

Çocuklara ve kadınlara cinsel istismarda bulunan eller.

Kalemini eğri tutan, yanlış cümlelere nokta koyan eller.

Sokak hayvanlarına bir lokma ekmek vermek yerine, eziyet eden eller.

Harama uzanan eller.

Şiddet için, kırmak için, üzmek için, yok etmek için kalkan bütün eller…

Ah…

Eller, eller eller…

Sallanır dile gelir

Bülbüller güle gelir,

Öpülür hale gelir.

Konuşan ellerimiz…

İnşallah.

Bir gün.

Suyun temizleyemediği ne var ki?

Sahi kirli elleri de temizler mi ki?