ŞEHİDİMİN ANASI

Bir Şehit Anası ki O, büyük bir metanetle, “ağlamayacağım, onları sevindirmeyeceğim” diyor, ve ağlamıyor. Gözyaşlarını içine akıtıyor, hain pusuda kaybettiği evladının cansız bedeninin ardından bakarken.  Türk anası O, Şehit anası. Acınız acımızdır, yürek yangınlarınız yüreğimizi dağlamaktadır, tüm Türk Milletinin olduğu gibi.

Uzman çavuş Harun Arslanbey (Adana)
Er Onur Bozdemir (Adıyaman),
Er Kemal Pide (Ordu),
Er Ferit Demir (Muş),
Er Yakup Mutlu (Muş),
Er Cengiz Sarıbaş (Giresun)
Er Fatih Yonca'nın (Hatay)

Vatan size minnettardır, arkanızdan, hep bir ağızdan okunan Fatihalar size ulaşsın. Allah ailelerinize ve tüm Türk Halkına sabırlar versin.

Biz Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları artık terör, vahşet, kan istemiyoruz.

İsteyenleri de bu topraklarda istemiyoruz. Terörü ve destekçilerini lanetliyoruz.

Söyleyecek çok söz var daha, en çok da şu soru geliyor akıllara. “Nereye yol alıyoruz”.  Ülke her gün biraz daha karışıyor, sokaklar savaş alanı gibi, yakılıyor, yıkılıyor, çocuklar teröre alet ediliyor. Gencecik Serap yanarak hayatını kaybediyor. Kimin eline ne geçiyor, merak ediyorum. Daha ne kadar sürecek, kanlı haberleri daha ne kadar izleyeceğiz.  Doğruya, izliyoruz sadece yanarak. Şehitlerimizin ailelerinin ağıtlarını, saldırıları, ölümleri. Yeter gerçekten, artık bir şeyler yapılmalı. “kardeşlik” diye bir kelime vardı, hatırlamalı, hatırlatılmalı.

Artık bu savaş bitsin.

 “Ey mavi göklerin beyaz ve kızıl süsü, kız kardeşimin gelinliği, şehidimin son örtüsü” Bayrağım, sen sonsuza dek dalgalanacaksın bu göklerde, yedi  fidanımız kökünden söküldü, ciğeri yandı Türk”ün.  Ama bizim ormanlarımız var daha. El değemez hiç kimse gökyüzünde dalgalanan Al Bayrağımıza. (Eski bir yazımdan alıntıdır bu son paragraf. Dokuz fidanımız şehit edildiğinde yazdığım yazıdan. Artık yazmak istemiyorum böyle haberleri. Ne olur son olsun.)