PUSULA

Ne doğu, ne batı, ne güney, ne kuzey, aradığın her ne ise ibre hep seni gösterecektir.

Pusula hep sana dönecektir. Belki biraz gidip gelecek, belki bazen yönünü şaşıracak, yanlış yollara sapacak yine seni bulacaktır.

Tıpkı yapılan yanlış tercihler gibi.

Hatalar gibi.

Keşkeler gibi.

Vahlar, tühler gibi.

Ama, Havvakızları, Ademoğulları, yani sen, ben, bizler, hepimiz bir gün doğru yöne gitmeyi bulacağız. Bir pusulamız olmasa bile, tüm keşkelere bir çizik attıktan sonra.

Tüm imkansızlıklara imkan verdikten sonra.

Belki birkaç kez dibe vurduktan sonra.

Belki kendi kurallarımızı kendimiz çiğnedikten sonra. Sahi bütün kurallar çiğnenmek için midir? Hep öyle derler.

Uysan da, uymasan da tüm kurallara.

Günahın ve sevabınla ibre seni gösterecekse, doğru. Dosdoğru hem de.

Birkaç yanlışımız bütün doğrularımızı götürmediği müddetçe.

Belki,  birkaç hikayede sen ekledikten sonra, şu dünyanın edebiyatına.

Su üstüne yazı yazmadıkça, yazıp yazıp silmedikçe. Açtığın her yeni sayfaya yaşanmışlıklar ekleyemeden koparıp atmadıkça.

Kalıcı olduğun sürece…

Belki yaptığın küçük bir iyilikle, belki birini çok sevdiğinde, belki de seni sevenlerin kalbinde yaşadığın sürece.

Söyleyip söyleyip yutmadıkça.

Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler Masalındaki gibi, kötü kalpli kraliçeler yenildikçe.

Kralı çıplak gördüğünde, o çocuk masumiyeti ve dürüstlüğüyle,kral çıplak diyebildiğin sürece…

İbreyi kendinde tutabildiğin sürece.

Varsın.