ORADAN BURADAN HERKESTEN HERYERDEN
Yaşanan her yerden, her andan, her duygudan, yaşanmışlıklardan kısacası her şeyden bir şeyler kalır, az da olsa iz bırakır.
Az idim, çoğaldım, taktım, baktım, kurtuldum, yoruldum, sevindim, dün ağladım, bugün güldüm, üzüldüm, süzüldüm, inandım, inandırdım, kandım, yandım, korkmadım, geldim, varım, yokluğum, ilklerim, sevdiklerim, sevmediklerim, yaktıklarım, yıktıklarım, onardıklarım, kattıklarım, attıklarım, unutamadıklarım, unuttuklarım, yaptıklarım. Benim, biziz, herkesiz. Bırakabildiğimiz izler kadar varız.
Kaç kişi kendinden bir şeyler buldu yukarıdaki yazdıklarımda. Benden çok şey var mesela. İnsansak vardır, çünkü hepside öylesine insani duyguları ve eylemleri anlatmaktadır ki.
Duygularımız var ise, yaşarız, öğreniriz, eleştiririz, beğenmediğimizi yerden yere vururken, beğendiğimizi de göklere çıkarmayı biliriz. Tam da burada az önce televizyon seyrederken, izleyecek bir tek program bulamamaktan sıkılmışken, Volkan Konak”ın programını görünce sevindim, nihayet dedim, nihayet ekranlardaki bir elin parmaklarını geçmeyecek kaliteli programlara bir yenisi daha eklendi. Tek başına sahneyi dolduran hem düşündüren, hem güldüren, hem de nefis şarkılarıyla kulaklarımızın pasını silen bir sanatçı Volkan Konak. Dünya görüşünü de bir o kadar beğendiğim ender sanaçılardan. Hele öyle bir laf etti ki programın başında aynen aktarıyorum, “ben insanların nüfus cüzdanlarına bakmam” ülkesi, etnik kökeni, inancı, dili, dini ne olursa olsun, insanı insan olduğu için sevmek işte asıl mesele bu. Hem de en doğru mesele. Karadenizliler ne kadar iftihar etse gururlansa azdır.
Tıpkı benim geçenlerde bir arkadaşımın evine yaptığımız ilk ziyarette bize yaptığı ikramların arasında övgüyle bahsettiği Çubuk turşusunun methini duymam gibi. Hatta İstanbul”da yaşayan ailesine de sürekli kargo ile turşu gönderdiğini söyleyince inanılmaz mutlu oldum. Ne de olsa yarı Çubuk'luyum bende. Gururlanmak hakkımdır değil mi? Bu arada bende bayılıyorum Çubuğumuzun turşusuna. Hatta iddia ediyorum, Çubuk'tan başka bir yerde böyle bir lezzeti bulmak da mümkün değildir.
Derken, yazının başına bir baktım, bir de sonuna, oralardan turşuya nasıl geldim farkına bile varmamışım, iyi de olmuş ama değil mi? Yazıya da o zaman şöyle bir başlık tam uyar. Oradan, buradan, herkesten, her yerden.
Hepimiz herkesiz, hepimiz hep bir yerlerden değil miyiz. İnsanız, sevmeden, hissetmeden yaşayamayız. Hadi gelin sevgilerimizi paylaşarak hayatta iz bırakalım.
