KAHVE GİBİ

Kağıdım kalemim, pardon klavyem (böylesi daha kolay oluyor yazmak için) uzun zaman oldu buluşmayalı, hayata dair bir şeyler karalamayalı…

Aslında başka karalamalarım vardı, biraz kafa izni kullandım kendimce de diyebiliriz. İnşallah zamanı gelince bu güzel karalamalarımı J hep birlikte bir yerlerde paylaşacağız, yorumlayacağız. Şimdilik efsun bozulmasın diye sessiz sessiz, kendime saklıyorum…

Bir de ufak ufak çizikler attım bu ayrı kaldığımız süre içerisinde.

Pembe çizikler diyelim.

Arada bir iyi geliyor çizik atmak insana. Bir yerine kırmızı ışık yakmak hayatın, bir yerinde durmak. Öylece kalakalmak.

Sonra son sürat koşuşturmaya dalmak…

Tabi bu arada birazcık dinlenmesi gerek ruhun, arınması, yenilenmesi, her şeye baştan başlayabilmesi için.

Ben bütün bunları yapamadan daldım yine koşuşturmaya. Yeni yeni sorumluluklar yükledim omuzlarıma, bazen ağır da geldiler ara sıra, laf aramızda.

Ama önemli olan çökmemek, ezilmemek, dik durabilmek.

Sonra…

Arada bir susmak, konuşmamak, hatta lal olmak iyi geliyor insana.

Şimdilik bende öyle yapıyorum, harflerimi konuşturuyor, kelimelerle buluşturuyor, onlarla gevezelik yapıyorum. Güzel de oluyor. En azından üretmenin hazzını yaşıyor, nefes tüketmeden, anlatıyor, anlatıyorum.

Huzur veriyor, savaştırmıyor, karıştırmıyor, konuşmamak. Kısacası iyi geliyor, tecrübeyle sabittir.

Huzur demişken, bundan üç yıl kadar önce “martılarla yarıştım” isimli bir yazımda, İzmir”in fincanda pişen kahvesinden bahsetmiştim, o nefis tattan. İşte o bir fincan kahvedeki huzuru ve tadı öyle özlemiştim ki, bir kez daha bu huzuru tadabildiğim için çok mutluyum. Herkese fincanda pişen kahve tadında huzurlu ve tatlı günler dilerim.