HAZİNELERİNE YOLCULUK

İnsan ne zaman kendine döner…

Ne zaman anlar kendini…

Neleri isteyip, neleri istemediğini…

Ne zaman vazgeçer gerekirse en sevdiğinden bile…

Kaç kilometre kat ederse varır kendine, kaç cümle kurduktan sonra, kaç hayat eskittikten sonra…

Kaç kalp kırdıktan, kaç yara sardıktan sonra…

Kaç yangından çıktıktan, kaç yeri yangın yerine döndürdükten sonra…

Kaç kez savrulduktan sonra oradan oraya, kaç kez kök saldıktan sonra…

Kaç hikaye yazdıktan, ya da kaç hikayeye kahraman olduktan sonra…

Kaç takvim eskittikten, kaç yıl geriye gitmek istedikten sonra…

Ne zaman döner insan kendine…

Pişmanlıklardan, keşkelerden, alışkanlıklardan, şaşkınlıklardan, artanlardan, eksilenlerden, bir ruh halinden diğerine geçtikten sonra…

Veya…

Avrupa”yı, Asya”yı, hatta Kutupları gördükten sonra mı?…

Gurbeti, sılayı sevdikten sonra…

Özledikten sonra, ölürcesine…

Ya da…

Üç – beş aşk eskittikten sonra…

Kara sevdaların kök salmış asırlık çınar ağaçlarına adak çaputları bağladıktan sonra…

Hayır…

İnsan kendi içine bakmayı öğrendiği anda döner kendine…

Kendini keşfettiğinde…

Yeni bir kıta keşfetmişçesine… Her yeniliğiyle, her canlısıyla…

En yakın ama en uzun yolculuğa çıkmayı göze aldığında…

Şöyle bir bakıversek içimize… Ne cevherler, ne el değmemiş hazineler bulacağız beklide. İşte gerçek zenginlikte bu maneviyat hazinelerinde…