ÇOK KALABALIK

Sözcüklerim, kelimelerim, cümlelerim, yazılarım. Nereye gittiniz böyle. Beni böyle yalnız bırakıp. Kalemim mi kırıldı ne?

Mürekkebi mi bitti?

Yazacak kağıt da mı kalmadı?

Yoo!!!

Aslında hepsi var da, eksiklik sanırım kafamın içindeki karmaşada…

Ya da biz buna fazlalık diyelim. Yine çok kalabalık kafam…

Ankara”nın Kızılay”ındaki

İstanbul”un İstiklal Caddesindeki gibi…

Hani insanlar durmadan koşuşturup durur ya bir yerlere, birilerine…

Benim kafamda öylesine kalabalık, öylesine kozmopolit bir yerleşim mekanı gibi ki… Her yerden, herkesten bir şeyler, birileri  var sanki.

Kovsam ne çare…

Sıkıntılar kimin hayatında yok ki? Bir taraftan onlar saldırıyor, bir taraftan kaygılar, bir taraftan geçmiş, gelecek…

Yeni cümleler kurabilmeye harflerin takati kalmamış, kelimeler çoktan çekip gitmiş.

Biliyorum, hala bir yerlerde savaşlar var, ölüyorlar, öldürüyorlar, hala açlık ve sefalet çeken insanlar var, hala kadınlar ikinci sınıf insan muamelesi görüyor, hala işsizlik var, hala politik kavgalar had safhada, hala üçüncü sayfa haberleri yürekleri dağlıyor…

Hala…

Sürüp giden hayat oyununda, roller zaman zaman değişmekte, hala birileri Allah”a havale edilmekte, hala uyuşturucu, alkol, sigara, ocaklar söndürmekte, canlara kıymakta.

Her gün birileri birilerini dolandırmakta, herkes kendi kesesini doldurma telaşında.

Evladına süt alamayan anne gözyaşı akıtmakta, yeni yaralar açılmakta, yaralar sarılmakta.

Hala… hala… hala…

Tüm bunlara rağmen bir sorun varsa, o da kesin bendedir,  bende.

Dedim ya!

Bütün karmaşa kafamın içindeki Kızılay ve İstiklal Caddesi kalabalığında…