BULMACA GİBİ

Çevremizde bazı insanlar vardır, ne söylerlerse söylesinler, incitecek bir sözse bile söyledikleri bizi incitemez.  Neden?

İki guruba ayırabiliriz hayatımızdakileri,

Ya Dostumuzdur,

Ya da hiçbir şeyimizdir.

Dostun söylediği acı sözler bile baldan tatlıdır. Biliriz iyiliğimiz için olduğunu. Hesap kitap yoktur, riya yoktur,oyun yoktur. Perde gerçeklere açılmıştır.

“Hiçbir şeyimizin” söyledikleri ise “suya yazı yazmak” gibidir. Anında silinir. İzi kalmaz. Çünkü önemsizdir. Başarısız bir tiyatro oyunu gibi. Gerçek dışıdır.

Peki dostun söylediği güzel sözler:

Kulakta inceden inceye bir nağmedir. Yankılanır, melodisine kaptırırız farkında olmadan kendimizi, dans ederiz kulaktaki tınısıyla. Güzeldir.

Hiç bir şeyimizin söylediği güzel sözler nedir? Adı üstünde hiç bir şeydir. Ne duyulur, ne görülür. Varla yok arasına sıkışmış, hiçliklerden ibarettir.

Sevmediğin acıtamaz seni, zaten sevdiğinde acıtmaz. Ya da sen acımazsın sevdiğinin açtığı yarayla. Kanamaz.

Sevdiğin zaten yaralamaz.

Değer vermek kolay değil aslında. Değere layık olan o kadar az ki şu dünyada. Değer verdiğin karşılık vermiyorsa, o da hiç bir şeyindir o zaman. Boşver  yolla.

Körü körüne bağlanmayacaksın hiçbir şeye, bir nedeni olmalı, bir şeyler sebep olmalı onu kalbinde var edebilmeye, gerçi sevmek  öyle ısmarlama olmaz ya, giriverir gönlüne apansızca. Ama bir nedeni olmalı. En azından içinde bir yerlere dokunabilmeli, sözleriyle, gözleriyle veya bir küçücük sebeple.

Bulmaca gibi olmamalı karşındaki, herkesin kendini çözmeye çalışması yetiyor zaten, birde başkaları ile uğraşmamalı.

Hangimiz demeyiz ki, bugün yine şöyleyim, bugün yine böyleyim, kendimizle uğraşırken bir de başkası için kafa yormak niye. Şeffaf olmalı, arada tül perdeye benzer bir engel  olmamalı. Bırakmalı insan kendini, kendine ya da karşısındakine.  Şeffaf, çözünebilir olmalı insan.

Kafa yordurmamalı, öyle acımasız ki zaten dünya. En azından insanlar birbirini anlamalı.

Anlayamadığında bırak yerinde sağ olsun.

Şimdi ben kendime söylüyorum, isteyen de kendisine...

Bugün bulmaca gibiyim. Yeterince çözdüm ama anahtar kelimeyi yine bulamadım. Bugünlük yeter. Bir başka bulmacaya daha yok zamanım.

Bıraktım her şey en azından bugünlük yerinde kalsın.

Kulağımda hoş bir seda, ben kendi dünyamda, herkes kendi dünyasında,  Sessiz sessiz uykuya dalsın. Her şey, hiçbir şeyimizmiş gibi kendi inzivamıza çekilelim...