BİZ KAÇ KİŞİYİZ

Bazen öyle kalabalık hissediyorum ki kendimi. Her kafadan bir ses.
Aslında tüm o sesler benim kafamın içinde. Sürekli konuşuyorlar. Hiç de yorulmuyorlar...

Biri hep sevecen, yüreğime girenleri düşününce, çok sevdiklerimse, ayaklarına diken batacak endişesi ile  hemen gözlerimi doldurur.. Anlatmak istediklerini anlatamaz. Burnumu çektirir durur. Sulu göz o biraz.

Biri biraz sinirli, kızacak bir şeyler bulur hep, hele bir de haksızlığa uğrarsa, artık hiç susmaz. Dır dır eder durur kafamın içinde. Bazen olmayacak şeylere sinirlenir,  benim de sinirlerimi bozar. Kısır döngü, birlikte sinirlenir dururuz.

Biri var, laf aramızda biraz dedikoducu, şık mı, rüküş mü, güzel mi, çirkin mi, iyi mi, kötü mü, konuşur durur. Ama ben ona pek pirim vermem. Sustururum. Bize ne el alemin özelinden...

Biri var, çok iyimser, hani  Hz. İsa”nın bir sözü vardır ya, “sana bir tokat atana diğer yanağını uzat” diye, sürekli onu hatırlatır durur. O kadar da iyimser olunmaz ki, derim bazen ona.  Ama ikimiz de biliriz, iyilik yapıp denize atmayı...

Biri var, çok romantik, her gün şiirler yazdırır bana. Onu çok seviyorum işte. En çok onunla anlaşıyoruz. Hele bir de yazdırdığı şiirler okuyunca kulağıma hoş geliyorsa, değmeyin keyfimize...

Biri var, çok hırçın, hatta bazen kaprisli, ama normal değil mi? Sonuçta bir kadının kafasının içinde sürekli.  Hangi kadın biraz hırçın değil ki? Hangi kadın biraz kaprisli değil ki. Zaten bize yakışır bunlar... Düşünsenize hırçın, kaprisli bir erkek ne kadar da çekilmez olurdu. Ama biz kadınlarda öylemi,  tersi olsa niye çeksin erkekler bizi. Niye vazgeçilmezleri olalım ki...

Biri var, çok anaç. Tam bir anne. Onunla bazen anlaşamıyoruz. İstemese de biraz katılaştırabiliyor beni. Bilirim ki iyiliğimize, bilirim ki dünya kötü. Korkuyor o da işte. Katılığı ondandır. Ama bir o kadar da sevecen. Yüreğime hep sevgi sinyalleri gönderiyor. Yavrularımı her daim özletiyor, sevdiriyor, onlara en çok zamanı ayırabilmem için bana çok yardımcı oluyor. Seviyoruz o anaç sesle birbirimizi.  Çünkü o en kutsalı seslerin. Anne işte var mı ötesi...

Biri var, çok dürüst, güvenilir, sözünün eri, inaçlı... Hiç problem yaşamadık taa ilk günden beri.

Biri var, titiz, estetiğe düşkün, bazen onun obsesif olduğunu bile düşünüyorum. Henüz teşhisi koymadım. O da iyidir, düzenden, temizlikten  kimseye zarar gelmez.

Biri var işte onu da çok seviyorum. Bütün bunları bana yazdıran. Aman sen hiç susma. Konuş konuşabildiğin kadar...

Birileri daha var, ağlar, güler, konuşur, susar, sevinir, üzülür, sever, nefret eder, kırar, döker, bağırır, asileşir, durulur, yorulur, güç verir, güçsüzleştirir, hırpalar, yaralar, karalar, sonra yaraları sarar, ama hep sever.

Biz kaç kişiyiz? Biz çok kalabalığız. İyisiyle kötüsüyle seviyorum tüm seslerimi. Onlar benim çünkü. İnsanın kendisini sevmesinden daha doğal ne olabilir ki. Sevin kendinizi...