BİR BEBEK DOĞAR DÜNYA DEĞİŞİR

Mini mini bir yüz, el ve ayaklar. Öpülesi, sevilesi. Sımsıkı sarılası gelir insanın. Hep koruyası, ve hiç bırakmayası gelir.

Hele o cennet kokuları yok mu, doyum olmaz.  Öpmeye kıyılmaz, ama ciğerlerimize çekeriz kokusunu nefesimiz bitene kadar.

İlk ağlaması, ilk gülmesi, ilk hecesi, ilk adımı…

Ne çok ilk yaşar ve yaşatır bizlere bebekler.

Onlar umuttur, onlar bugünümüz, yarınımız, en değerlilerimiz.

Yumuk yumuk elleri, bazen uykulu, bazen huzurlu, bazen gülen, bazen de mızmız halleriyle ne doyumsuzdurlar.

Ne kadar savunmasız, ne kadar her şeye merakla, korkuyla, heyecanla bakarlar. Ama öylesine saflardır ki. Sütten ak, yağmur suyundan berrak…

İnanılmaz büyük heyecanlar var içimde, yeni bir küçük insancığa kavuşma heyecanı, yeni bir “merhaba” sevinci.

Daha bu dünyaya gelmeden sevdiğim, daha görmeden güzelliğine, kokusuna aşık olduğum.

Biliyorum öylesine müthiş duygular getirecek ki bizlere. Daha tanımadan özledim onu.

Daha tanımadan umut ektim onun adına. Kendisiyle birlikte getireceğine inandığım her güzelliği bekler oldum hasretle.

Az kaldı biliyorum buluşmamıza, o yüzden bu heyecanım, o yüzden yürek çarpıntım.

“Teyze” derken o bana. Ben onun önüne  yüreğimdeki bütün sevgileri sereceğim.

Hoşgeliyorsun  güzel bebek…

Biliyorum.

Umut bahçelerine tohumlar ektin, beraberinde getiriyorsun… Hasadı beraber yapacağız…

Biliyorum…

Bir bebek doğar dünya değişir…