ANNE OLUYORUM

Beni tanıyanların aa üçüncü kez mi diye şaşırdıklarını duyar gibi oldum yazımın başlığını görünce…

Değil …

İki de kararlıyım. Konu şu, ben her gün biraz daha anne oluyorum.

Çocuğu doğurmakla anne olunmuyormuş. Tamam çekilen sıkıntılar, hamilelik sorunları, doğum sancısı, doğum sonrası sendromu, sürekli ağlayan bir bebek, ateşlenen, kusan, altını pisleten.

Gülen, gözlerinizin içine içine bakan, ilk agularıyla mest eden.

Tamam bunlar harika şeyler. Ama sadece bunlarla anne olunmuyormuş. Bunu her geçen gün daha iyi anlıyorum.

Annem derdi ki “çocuklar büyüdükçe dertleri de büyüyor, keşke hep küçük kalsalar.”

Anlamazdım.

İdrak edemezdim.

Yaşamadan .

Çocuğunuz her gün yeni bir sorun ya da soru ile karşınıza geçtikçe annelik artıyor. Evet annelik artıyor. Ben bunu böyle adlandırıyorum. Şikayetçi miyim? Tabi ki hayır. Ben de onların sorunları ile çoğalıyor soruları ile öğreniyorum.

Ve insan ne kadar çok öğrenirse o kadar bilmediğini öğreniyor.

Bilginin sınırı yok. Anneliğin de …

Ama hala cevabını bulamadığım bir soru var, şimdi yedi yaşında olan kızım dört yaşında iken sormuştu.

“Anne İngilizce nasıl gülünür” diye bir soru…

Tabi biz Türkçe çok gülmüştük J

Bilenler beni aydınlatabilir mi?

Kızım hala cevap bekliyor J

Sadece insanlarda mı annelik ve özverisi. Bir yavru kediye dokunamazsınız mesela annesinin yanında. Tırnaklarını gösterir hemen. Korkar, yavrusuna zarar vermenizden.

Ya kuşlar… Nasıl doyururlar yavrularını bilir herkes.

En vahşi hayvanlara karşı yavrularını koruyan diğer hayvanlar…

Ve niceleri…

Anneliğin kutsallığını defalarca kanıtlamışlardır bizlere…

Her gün biraz daha anne olduğum için, her gün anneliğim biraz daha arttığı için, her gün onlarla biraz daha çoğaldığım için Allah”ıma ne kadar şükretsem azdır.

Yaşasın her gün biraz daha “anne” oluyorum.