AH KADINLAR AH ERKELER

Beklentiler ancak mutsuz etmek için var insanları. Ne kadar az beklenti içine girerse insan o kadar beyaz bakar hayata. Özellikle kadınlar için geçerli bu. Biz kadınlar biraz duygusal baktığımız için her şeye karşımızdaki erkekten de aynı duyguları bizimle paylaşmasını, bize çiçekler eşliğinde sevgisini anlatlamasını bekler dururuz. Evet gerçekten bekler dururuz. Dururuz. Beklentilerimize cevaplamayınca da ver elini hüsran. Şimdi ne gerek var bütün bunlara. Bir şey beklemezsek karşımızdakinden,  mutsuzda olmayız istediğimiz olmayınca. O halde neymiş...

Hele ki beklenti içine girdiğimiz bir erkekse, aman ha. Biz onlarla çoğu zaman aynı pencereden baksak da aynı manzarayı göremiyoruz. Genellikle onlar yoldan geçen arabaların markalarına bakarken, biz kadınlar hele biraz da romantiklik var ise serde, gökyüzünü güneşin bizleri nasılda karşılıksız ısıttığını, kuşların cıvıltısındaki ahengi ve daha sayabileceğim bir çok şeyi görürüz.

İyi tamam, mantığım bunu söylüyor da, insanız, her duygunun rengini görmek istiyor insan bazen de.

Ama...

Fark var...

Erkekler alınmasın lütfen bana, ama gerçek değil mi?

Farklı yaradılmışız. Fıtratlarımız farklı işte.

Bunun suçlusu şimdi bunları açıkça burada söylüyorum diye ben olamam ya J

Bir suçlu da yok ya ortada aslında.

Bütün bu anlattıklarım biraz alışılagelmiş olan...

Bir de tam tersi var tabi. Dedim ya suçlu yok. Farklar var.

Mesela bir ayrılığın ardından, kadınlar genellikle en yakın kız arkadaşları ile dertleşip içini döküp, salya sümük ağlayıp rahatlayabiliriz. Ama erkekler öylemi. Onlar genellikle ketumdurlar. Pek dökemezler yüreklerini. Ağlayamayanları bile var. Neymiş erkekler ağlamazmış. Kim demiş, öyle bir ağlarlar ki. Onlara da vermiş bir kalp yaradan. Ama sevince kalp yürek olur işte. Sevginin kadını erkeği yok. Seven tam sever. Bazıları sevmeyi bilmez. Kalıplaşmış düşüncelere sığdırılmış hayatlar vardır.”Aman ha, sevdiğini söyleme, şımarır yoksa. Aman ha, ipleri eline verme, sonra zapt edemezsin.  Aman ha, öfkeni, sevincini, hatta hiçbir duygunu belli etme. “ Aman ha ile başlayan cümleler uzar gider. Ama en güzel günlerde bu saçma kalıplar arasında yok olur gider. Kalıplar, kalıplaşmış düşünceler, kalıpsız ipsiz sapsız hayatlar oluverir  biz fark etmeden. Bir mumun yanıp eriyip gitmesi gibi bir de bakarız ki artık her yer karanlık. Yazık.

Sevgiden öte yol yok. İyilikten, güzellikten, olumlu düşünmekten öte dost yok.  Kadın için de, erkek için de biraz pozitiflik, biraz açık yüreklilik, biraz beklentilerden uzaklaşmak, biraz beklentilere cevap vermeye çalışmak, en önemlisi de ufacık dertleri gözümüzde dağ gibi yapmamak, ufak dertler için ufak zamanlar harcayarak enerjimizi daha olumlu şeylere yöneltebiliriz.

Kim bilir belki o zaman kadınlar beklentilerine cevap bulamayınca daha az üzülür, erkekler de belki beklentilere biraz daha duyarlı olabilirler. Sevgilerle...