İNSANLAR BAŞAKLARA BENZERLER…    

Çok kolay şımarmak, hele bir de biraz sevilip sayılıyor, değer görüyorsanız.

Hele bir de “mütevazı” kelimesinin anlamını hiç merak edip araştırmadıysanız.

İyi bir meslek sahibi olup bu alanda büyük adam olmak olası, veya sanatın bir dalında başarıya ulaşıp büyük bir sanatçı olmak da olası, hatta büyük bir devlet adamı. Ama bu demek değildir ki alanında bir mertebeye ulaştıktan sonra “büyük insan” olduğun.

Bu önemli bir meziyet, zor değil fakat herkesinde sindirebileceği, ulaşabileceği bir yükseklik hiç değil.

Asıl yükseklik kavramı yüreklerimizde.

Özellikle magazin haberlerinde sık sık rastladığımız yanlış hareketler bunu bir kez daha doğrular nitelikte.

Gün geçmiyor ki işini yapan bir gazeteciye, bulunduğu makamı kullanarak saldıranları görmediğimiz. Gün geçmiyor ki bulunduğu makamı sindiremeyip insanlara tepeden bakanları görmediğimiz.

Para, şan, şöhret maselef nefsi kandırmacalar dan ibaret. Kendini kandırmalar, sonrasında da çevresindekileri.

Elbette kendinden emin, bulunduğu yeri hak eden, “büyük insan” diyebileceğimiz insanlarda yok değil. Yeter ki kişi mütevazı olmayı bilsin.

Özellikle sanat camiasında böyle isimlere rastlamak kolay olmuyor. Olanlar da ayakları yere basan, hakkını halkın teslim ettiği kişiler.Zaten halkıyla bütünleşen, tepeden bakmayıp insanlarla her seviyede olmayı başarabilenler öylesine sağlam bir yerdeler ki, hiçbir sarsıntı, deprem, karalama yerlerinden edemez onları.

Bir yıldan biraz fazladır dinlediğim, sanatına ve sanatçı kişiliğine saygı duyduğum, mütevazı bir sanatçıdan bahsetmek isterim, tam da bu yazının devamına yakışır nitelikte.  Güzel türkülerimizi seslendiren, çok ciddi bir hayran kitlesine sahip (bende onlardan biriyim) bir sanatçı. Oğuz Boran ismi. 

Ve kendisini de tanıyınca, tüm yazdıklarımı destekleyici nitelikte olan Montaigne”nin şu sözüyle bitirmek istiyorum yazımı.

“İnsanlar başaklara benzerler, içleri boşken başları havadadır, doldukça eğilirler”.

Tam hak ettiği gibi.

Tüm hak edenlere gelsin bu doğru söz.