Tozlu sokak aralarında top koştururken, çelik çomak oynarken mahalle arkadaşlarımızla, saklanan arkadaşı bulmak için çabalarken, daha neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilme çabasında bile değilken, sonbahar yaprakları ile savrulduk birden okul yoluna…

  Annemizin koynundan çıktığımız için ürkektik. Çatlamaya hazır bir tohumduk adeta. Ama bahçıvanımız, o tohumu en güzel biçimde büyütmek için elinden geleni yapacağına söz veriyordu adeta anne şefkatiyle okşarken başımızı.

  Onlar bizim için babamızdan sonra en büyük kahramanımızdı. Bir müteahhittiler bizi en güzel şekilde inşa eden. Demirin en iyi hale gelmesi için işleyen bir demirci beklide. Biz hayat yolunda bir gemiye binmiştik yolculuğu uzun süreli olan ve onlar bizi en güvenilir limana bırakmak isteyen birer kaptandılar. Nakkaşın verdiklerini sorgusuz nakşediyorduk aklımıza. İlk harfi öğrenmenin, ilk kitabı okumanın mutluluğunu yaşıyorduk, hayatta daha neler öğrenecektik onlar sayesinde…

  İşte onlar bu yüzden bizim her şeyimizdiler, bize bir evlat gibi sahip çıkan, bize yol gösteren büyük lider, bizi kötülüklere karşı koruyan bir kahraman, her şeyden önemlisi o bir öğretmen.
Kırk yıl köleniz olamasak ta, bir öpücük konduruyoruz tebeşir kokan elinize. Sizi seviyoruz…